Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Więcej znajdziesz w Polityce Cookies.

Święto Wojska Polskiego
Świętuj razem z nami
15 sierpnia przypada rocznica zwycięskiej Bitwy Warszawskiej w wojnie 1920 roku. Dzień ten został ogłoszony świętem Wojska Polskiego w 1923 r. i pozostawał nim do roku 1947. Później dzień wojska obchodzono 12 października w rocznicę bitwy pod Lenino, by upamiętnić udział w tej batalii dywizji im. Tadeusza Kościuszki. Od 1992 roku święto Wojska Polskiego ponownie jest obchodzone w połowie sierpnia.
Świętuj razem z nami

Wojsko Polskie od początku odzyskania niepodległości przez państwo polskie w 1918 roku w znakach, nazwach, ceremoniale i wewnętrznej strukturze podkreśla swój historyczny rodowód i swą tradycję, rozumianą jako trwanie państwa oraz ciągłość istnienia jego zbrojnego ramienia. 

 Kultywowanie tradycji oręża polskiego jest jednym z istotnych czynników integrujących armię oraz umacnia więź Wojska Polskiego ze społeczeństwem. Szczególnym tego przykładem są uroczyście obchodzone święta wojskowe. 

 

LIVESTREAM 360 - WIELKA DEFILADA NIEPODLEGŁOŚCI

 

***

Gdy w listopadzie 1918 r. warszawiacy entuzjastycznie witali wracającego z niewoli Józefa Piłsudskiego nikt z nich nie przypuszczał, że niepodległość Polski będzie wymagała aż tak wielu ofiar, a wywalczenie granic potrwa kilka lat.

Szczególnie ważne było ukształtowanie granicy wschodniej, gdzie młode wojsko polskie walczyło z Ukraińcami, a także wojskiem Rosji Radzieckiej. Zwłaszcza ten drugi przeciwnik był niezwykle trudny do pokonania, a niesiona na bagnetach idea rewolucji bolszewickiej zagrażała nie tylko Polsce, ale także całej ówczesnej Europie. Przez cały rok 1919 i pierwsze miesiące roku 1920 sytuacja na froncie wschodnim była niestabilna i zmienna. Po początkowych dużych sukcesach polskich przeciwnik nie tylko zatrzymał impet wojsk polskich, ale począwszy od wiosny 1920 r. przejął inicjatywę zmuszając Polaków do odwrotu. Szczególnie trudna była sytuacja w lipcu i sierpniu 1920 r., gdy front niebezpiecznie zaczął zbliżać się do przedmieść stolicy.

Opór wojsk polskich stężał dopiero na linii Bugu i Narwi; szczególnie ciężkie boje toczyły się na przełomie lipca i sierpnia pod Łomżą i Ostrowią Mazowiecką. Zacięta obrona wojsk polskich w tym rejonie wprowadziła Michaiła Tuchaczewskiego w błąd, uznając, że główne siły polskie znajdują się na północ od dolnego Bugu, przeważającą część swych wojsk skierował on nie na Warszawę, lecz w kierunku na Włocławek, Płock. Wyszogród i Modlin. Pomimo to Warszawa, atakowana głównie przez 16 armię Mikołaja Sołłohuba, znalazła się w bezpośrednim zagrożeniu. Błąd popełnił również dowódca wojsk radzieckich na odcinku południowym, Aleksander Jegorow, który swoje główne siły skierował na Lwów. W rezultacie między wojskami Tuchaczewskiego i Jegorowa powstała ogromna luka, dająca wojskom polskim możliwość przeciwnatarcia.

 

Przełomowe momenty bitwy warszawskiej rozegrały się pomiędzy 13 a 16 sierpnia 1920 r. i w późniejszym okresie zostały nazwane mianem „cudu nad Wisłą”. Rozpoczęta we wczesnych godzinach porannych 13 sierpnia pod Radzyminem bitwa warszawska przyniosła wielkie zwycięstwo wojsk polskich i odwrót Armii Czerwonej. Była to wypadkowa dobrego planu opracowanego pod kierunkiem Józefa Piłsudskiego oraz niesamowitej waleczności i zaciętości obrońców stolicy. W tamtych dniach młody żołnierz polski, często niedoszkolony i niedostatecznie wyposażony udowodnił, że jest niezwykle odważny i waleczny. Dzięki zwycięstwu w bitwie warszawskiej udało się nie tylko pokonać oddziały bolszewickie, ale także przejść do kontrofensywy. W kolejnych tygodniach Polacy odzyskiwali utracony teren, pokonując m.in. konnicę Siemiona Budionnego pod Zamościem i zmuszając ją do wycofania się za Bug. Równie pomyślnie przebiegła operacja na Wołyniu, zwycięstwem zakończyła się też rozegrana w końcu września bitwa niemeńska. Wszystkie te sukcesy zapoczątkowane zwycięstwem w bitwie warszawskiej, doprowadziły do podjęcia 21 września w Rydze rokowań oraz podpisania 12 października 1920 r. polsko-radzieckiego preliminaryjnego traktatu pokojowego i przerwania 18 września działań zbrojnych. Wojnę zakończył podpisany 18 marca 1921 r. traktat ryski. Brytyjski lord Edgar Vincent D`Abernon umieścił Bitwę Warszawską na liście 18 bitew decydujących o losach świata.   

 Rozkaz gen. broni Stanisława Szeptyckiego z 1923 r.

Wielki wysiłek i ofiara, jaką żołnierz polski poniósł w obronie stolicy w sierpniu 1920 r. sprawił, że zdecydowano o tym, by na pamiątkę tego wielkiego zwycięstwa 15 sierpnia stał się dniem obchodzonym jako Święto Żołnierza, przemianowane później na święto Wojska Polskiego. Wprowadzono je rozkazem Ministra Spraw Wojskowych gen. broni Stanisława Szeptyckiego nr 126 z dnia 4 sierpnia 1923 roku. Jako uzasadnienie napisano:

„W dniu tym wojsko i społeczeństwo czci chwałę oręża polskiego, której uosobieniem i wyrazem jest żołnierz. W rocznicę wiekopomnego rozgromienia nawały bolszewickiej pod Warszawą święci się pamięć poległych w walkach z wiekowym wrogiem o całość i niepodległość Polski”.

  1. Encyklopedia Historii Drugiej Rzeczypospolitej, Warszawa 1999.